منحصر به ابوبكر بوده است . اينك به نقل عبارت برخى از آن‌ها اكتفا مىكنيم . قاضى ايجى و شارح كتابش ، شريف جرجانى اين گونه مىنويسند : شرايط امامت همان است كه گفتيم و ابوبكر واجد تمام آن‌ها بوده است و كتاب‌هاى تاريخ و سيره گواه اين مطلب است . ما نمىپذيريم كه ابوبكر ظالم و ستمگر بوده است . . . كه با حكم قرآن در مورد ارث مخالفت كرده است . البته ما پيش‌تر توضيح داديم و گفتيم كه ظالم كسى است كه معصيتى را مرتكب شود كه عدالت از او ساقط گردد و توبه نكند و خود را اصلاح ننمايد ، ولى كسى كه پس از بعثت پيامبر صلى اللَّه عليه وآله ايمان آورده و خود را اصلاح نموده ، ظالم نيست . او ادامه مىدهد و مىگويد : ايراد ديگرى كه دربارهء ابوبكر گفته‌اند اين است كه او با ممانعت از ارث ، با آيه قرآن مخالفت نموده است . در پاسخ مىگوييم : اين عمل وى به سبب معارض شدن كلام رسول خدا صلى اللَّه عليه وآله با آيه بوده است ؛ چرا كه آن حضرت فرموده بود : « نحن معاشر الأنبياء لا نورث ما تركناه صدقة » . اگر گفته شود : شما بايستى وجه حجّيت اين حديث را بيان كنيد ، زيرا اين حديث از جمله احاديث آحاد است ، و همچنين بايد وجه